امشب

و سرانجام چند دقیقە ماندە بە طلوع خورشید، میعادگاهم یافت مرا، جالب نیست همین کە فراقش بە سطح استخوانهایم میرسد، ظاهر میشود و نمیگذارد فروتر رود؟

ظاهر شدنش چنان کوتاە بود و یک دقیقەای کە فرصت بە نواختنِ نُتهای یار نرسید، یا شاید هم باز بە خاطر ازدحام جمعیتی کە نمیشناختمشان بود، نە کمیِ ثانیەها.

اما همین کە توشەیِ امشبش، "تبسمهایِ مهربان" و "پیراهَنِ آستین کوتاەِ قرمز رنگ" یار بود، کافی بود برایم، کافی.

میعادگاەِ 00:00 بە بعدِ من، نمیدانم با چە واژگانی گویم سپاسَت را.

اگر شیفتِ ماە نبود، کجا باید راە میدادند تشنگیهایم را؟